Luchtaanvallen op Eindhoven en Philips; A. Hermens    Editie: 2010-01
Een halve eeuw Philips
Personeel viert jubileum
23 mei 1941: Personeel viert jubileum op grootse wijze
Jonkheer van Riemsdijk doet verslag van deze indrukwekkende viering...

Onze president Frits zou op de morgen van de 23ste mei, in een zaaltje van het Ontspanningsgebouw, tot een staf van naaste medewerkers een woordje spreken. Dat hoort zo bij dergelijke gelegenheden. Deze herdenkingsbijeenkomst verliep eenvoudig en plechtig. Hiermee was het 50-jarig bestaan van de N.V. Philips' Gloeilampenfabrieken herdacht. Eenieder zou weer rustig aan het werk gaan, in de overtuiging dat de viering van dit jubileum plaats zou vinden zodra de pottenkijkers, de Verwalters en de Duitse bezetting, Heim ins Reich gekeerd zouden zijn.
Maar niet iedereen had eenzelfde opvatting hierover. De directie had wel verzocht en bevolen dat de 23ste mei niet gevierd zou worden, maar bij het Hollandse volk leefde nog het democratische beginsel van vrijheid van woord, vrijheid van gedachten en vrije wilsuiting. De dictators hadden met hun knoet nog weinig merkbaar succes gehad! Het was 23 mei en onze fabriek van de Lamp bestond vijftig jaar. En Moffen of geen Moffen, een jubileum is een jubileum en zoiets moet gevierd worden (vooral bij ons in Brabant!). Buiten het Ontspanningsgebouw bespeurde men lawaai en rumoer... Het bleek toen dat de fabrieken waren leeggelopen, om de zoon van Anton een hulde te komen brengen. Frits stond nu voor de ingang van het Ontspanningsgebouw en daar kwam het duizendkoppige Philipsgezin in optocht aanzetten. Meisjes in hun witte montagejassen, mannen op karren, op elektrische fabriekswagentjes, glasblazers met hun ijzeren staven, allen uitgedost met oranje of rood-wit-blauwe sjerpen om, feestmutsen op, strikken in het haar. Het fabriekspersoneel had zich op de meest vindingrijke manier versierd en opgetuigd. De menigte groeide aan. Het werd een stampij van jewelste. Maar toch was in deze schijnbare chaos een zekere orde, een zekere discipline te bespeuren. De mensen bleven per afdeling zoveel mogelijk bij elkaar. Bij verschillende groepen werd het portret van Anton op een stok door de vaandeldrager aan de kop van de groep meegedragen. Onafgebroken ging het spontane defilé langs het Ontspanningsgebouw voort. Roerende momenten speelden zich soms af, waarbij oudgedienden in het voorbijlopen Frits de hand schudden of hem een door het enorme gedrang reeds verlepte bos bloemen overhandigden. Het was een enthousiaste, het was een juichende spontane hulde, een uiting van de grootste aanhankelijkheid. Een dergelijk huldebetoon zou nimmer van tevoren op een dusdanige manier te organiseren zijn geweest.