Foto: RHCe 1955 Editie: 2009-01    Editie: 2010-01
Schaatsen
Pappa draaide de ene sierlijke draai na de andere
Toen ik wakker werd in mijn warme bed was het nog aardig donker. Maar het was licht genoeg om vlug naar het raam te kijken of er ijsbloemen op stonden. Het moet nog flink vriezen. Als het ijs sterk genoeg is om erop te schaatsen krijg ik nieuwe schaatsen.

Het wachten daarop valt mij zwaar. Op mijn oude Friese schaatsen, waar ik goed mee uit de voeten kan, was ik behoorlijk uitgekeken.
Mijn aandacht ging meer uit naar ijsdansen op muziek, samen met een leuk meisje. Natuurlijk heb je daar echte kunstschaatsen voor nodig maar die krijg ik van mijn ouders. Dat hebben ze al heel lang beloofd.
Woensdagmorgen in de klas heb ik al twee keer een uitbrander gekregen. Mijn aandacht ging steeds naar het raam en niet naar de les.

Eindelijk is het zover.’s Middags kunnen we gaan schaatsen. In een mooie doos droeg pappa zelf de schaatsen. Op de ijsbaan mocht ik ze pas uitpakken. Dit hadden we bedacht is om het lekker spannend te houden.
Toen de doos eindelijk open mocht zag ik voor het eerst mijn nieuwe kunstschaatsen. Ik kreeg het gevoel alsof ik een geweldige klap met een houten hamer kreeg. Dit is toch niet waar? Dit kan toch niet? Dit zijn toch geen kunstschaatsen?

Dit zijn vuile oude houten rot bootjes schaatsen. Daar hun helemaal niks mee. Zeker niet ijsdansen en rondjes draaien. Daarvoor moet je echte kunstschaatsen hebben. Schaatsen met een punt of tandjes om hard te kunnen remmen. Bij het maken van een draai moet je daarmee goed afzetten. Bovendien wie wil er nou ijsdansen met iemand op ouderwetse vuile houten rot bootjes.

Tijdens een flinke discussie die ik niet kon winnen werd mij duidelijk gemaakt dat je daar prima op kunt kunstschaatsen. Gewoon even flink oefenen. Pappa heeft er vroeger jaren lang met veel plezier prima op geschaatst. Dat zal best maar mijn plezier om te schaatsen is ineens helemaal pleite.

Op een stil hoekje van de ijsbaan en met een humeur dat aan een flinke storm deed denken moest ik gaan oefenen. Voordat ik ging oefenen heb ik eerst even goed rond gekeken naar bekenden zodat ik er zeker van was dat niemand mij zou herkennen. Dit kun je niet bedenken.
Bij de eerste draai gleed mijn schaats zodanig weg dat ik met mijn snufferd flink op het ijs viel. Draai twee en drie waren even sierlijk met het zelfde resultaat.
Het heftig aanroepen van enkele rododendrons had ook bepaald geen positief effect.

Nu is de maat echt vol. Op die ouderwetse vuile rot bootjes kun je niet schaatsen. Dit is geen doen.
Oh nee, zei mijn vader? Doe jij die mooie houten kunstschaatsen maar eens uit.
Dan zal ik jou eens laten zien wat schaatsen is.
Ongelofelijk Pappa stond amper op het ijs en hij draaide de ene sierlijke draai na de andere Niet alleen cirkels maar ook pootje over een acht en een halve cirkel waren geen probleem. Door sierlijk met zijn benen te zwaaien kon hij elk figuur in elke richting naar wens maken. Alles zonder te vallen of zonder bijna te vallen.

Ik werd er heel bedroefd en erg stil van, Zonder ook maar iets te zeggen heb ik die rot schaatsen weer aan gedaan. Stilletjes ben ik weer gaan oefenen op een afgelegen plaatsje op de ijsbaan. Natuurlijk heb ik eerst weer even benauwd rond gekeken naar bekende gezichten. Over de aanwijzingen en, de oefeningen en de resultaten, ga ik u maar niet vervelen.

Wat mij zeer verbaasde is dat na al die jaren tijdens het schrijven van dit stukje ik weer een storm voel opkomen met een geur die aan rododendrons doet denken.

Ventje