Foto en verhaal Fam. van Dijk. Editie: 2003-06    Editie: 2010-01
Dansles bij Cuppens
Zo’n avond daar leefde je heel de week naartoe
Tijdens mijn zoekwerkzaamheden in het RHCe aan de Raiffeisenstraat kwam ik plotseling een foto tegen van de voormalige Strijpse dansstudio Gerard Cuppens. Ik kreeg het er warm van
Er kwamen zoveel mooie herinneringen naar boven dat ik even pas op de plaats moest maken om ze te ordenen. Wat later bij thuiskomst liep ik nog met die foto in gedachte naar de brievenbus om de post te pakken.

Tot mijn grote verbazing nam ik een reclamefolder voor stijldansen uit de brievenbus. Oud Strijp en nieuw Strijp: wat een contrast. Ik heb eens voorzichtig in die nieuwe folder gekeken waarin staat wat de charme is van stijldansen.

Nou dat las ik vroeger niet in een folder. "Leer om u vrij te kunnen bewegen uw, zelfbewustzijn te ontwikkelen, je welkom te voelen", en: "shows en workshops behoren tot de mogelijkheden. En hebt u al een danspartner...?" Als ik vroeger tegen mijn ouders zou zeggen "Ik heb al een danspartner, mag ik op dansles?", dan denk ik dat het feest mooi niet doorging.

Ik kan mij mijn eerste dansles nog goed herinneren. Tjonge wat was ik zenuwachtig - al dagen van tevoren. Op de eerste les zaten alle dames aan de rechterkant op de bank en alle heren aan de linkerkant op de bank. De vriendelijke dansleraar vroeg op een gegeven moment: "Willen alle heren een dame gaan vragen?" Nou dat had toevallig niemand van de heren gehoord want er gebeurde mooi niets. Na wat onwennig lachen en een wat meer dwingende herhaalde oproep van de relaxte en vriendelijk lachende dansleraar ging het dan toch gebeuren, zij het met enige schroom.

Maar ook wij leerden snel want bij de tweede les waren al enige heren vertrokken voor de vriendelijke dansleraar had gevraagd om een dame te vragen voor de volgende dans. Nu ik nog eens terug denk aan die les verdenk ik die altijd vriendelijk lachende dansleraar ervan dat hij na het ademhalen expres even heeft gewacht met de vraag. Waardoor enkele snelle jongens met een rood hoofd weer terug moesten naar af.

Die dansles was een leuke tijd. Het was een soort huwelijksmarkt waar jongens en meisjes heel voorzichtig aan elkaar konden ruiken en met elkaar kennis konden maken. Zo’n avond daar leefde je heel de week naartoe en als je voldoende was gevorderd dan mocht je ook in het weekend de dansavond bezoeken. Dan kwam je nog veel meer potentiële huwelijkskandidaten tegen. Een prachtige tijd waarin vlinders in je buik en teleurstelling wat later, elkaar steeds afwisselden. Voor geen goud zou ik die leuke tijd hebben willen missen.