Yvonne Guns; Foto RHC Eindhoven    Editie: 2010-01
Vier keer langs Jamin
De mooiste snoepwinkel van heel Eindhoven
De mooiste snoepwinkel van heel Eindhoven was zonder twijfel het winkeltje aan de Zeelsterstraat.

Het was gevestigd in een markant en statig pand met een opvallend plat dak. Veel kinderen liepen er iedere schooldag vier keer voorbij. Je moest wel heel erg veel haast hebben om niet even naar binnen te kijken om te bedenken wat je wilde gaan kopen als je weer nieuw zakgeld kreeg.

Je kon het zakgeld maar een keer uitgeven dus je moest van tevoren heel vaak kijken en goed bedenken wat je wilde kopen. In die snoepwinkel van C. Jamin hebben heel wat Strijpse kinderen leren plannen. Ze hebben er geoefend en geleerd hoe je in je latere leven beslissingen moet nemen. Het was een belangrijke leeromgeving met leermomenten waar de scholen in die tijd geen aandacht voor hadden. Van de familie Aarts kreeg je ook alle ruimte om eens goed rond te kijken en rustig na te denken om een heel goed plan te maken. Want goed werk heeft tijd nodig en als je eenmaal iets gekocht had kon je het niet meer ruilen.

Al het kindersnoep lag in een grote houten bak met een deksel voorzien van kippengaas of in glazen stopflessen zodat je alleen met de oogjes kon zien wat erin zat. Twee zoute dropjes voor een cent, snoeppapier, snoephartjes met pakkende tekst, toverballen, zwartwit, jodevet, wijnballen, zoethout of stroopsoldaatjes - te veel om op te noemen. Zelfs de kleinsten onder ons werden in die tijd als een volwaardige klant behandeld. Zij konden als een koning op een trapje voor de houten bak gaan staan om aan te wijzen wat ze wilden hebben. En de bestelling werd netjes in een puntzakje voor je ingepakt.

Helaas kunt u nu niet meer komen kijken naar dit prachtige nostalgische winkeltje. Barbaren met witte boorden hebben dit prachtige snoeppaleis tot de grond toe laten afbreken en niemand heeft geprotesteerd tegen de sloop van dit monument. De klanten uit die tijd hadden nog nooit van het malieveld in Den Haag gehoord, laat staan dat ze wisten hoe je een protestoptocht moest organiseren. Het leed is nu geschied en nu moeten die arme Strijpse kinderen hun snoepgoed in plasticzakken van een kilo in de supermarkt gaan halen. Vaak kun je door de tekst en al die rare namen niet eens meer zien wat erin zit. Dat is toch niet leuk meer. Daar durfden wij vroeger niet van kunnen dromen.